Logboek Laurence Bechoux – Clip Expo Bedrijfseigenaar

Wie had zich een paar maanden geleden kunnen voorstellen dat het Coronavirus in China ons zou raken. We hebben van op een afstand naar dit verhaal geluisterd alsof het ons nooit zou bereiken.

Begin maart hebben wij, net als onze klanten, de opeenvolgende annuleringen van beurzen en evenementen meegemaakt, met grote gevolgen voor onze branche. Ja, we waren bezorgd en we werden ons ervan bewust… Maar geleidelijk hoopten we elke dag dat het zou stoppen!

In 2 weken ging ik als bedrijfseigenaar van ‘shock’ naar ‘vastbesloten om vooruit te gaan, wat er ook gebeurt’. We horen alleen pessimistische toespraken in de media, ik wil geloven dat deze uitzonderlijke context ons sterker zal maken en ons zal dwingen onszelf opnieuw uit te vinden, zoals we al een paar dagen doen. Ik deel met u mijn “logboek”, zonder les te willen geven omdat ieder individu of bedrijf deze situatie heel anders ervaart afhankelijk van de context.

Logboek

04 maart: langverwacht moment voor mij sinds de overname van het bedrijf Clip Expo in april 2019. We hebben met Geoff Barrett mijn voormalige Engelse manager enkele denkpistes bewandeld om de toekomst van onze samenwerking te bespreken. Het was een interessante uitwisseling. We bespreken de Covid 19 maar op een ontspannen manier. We zijn nog niet erg getroffen. We hopen nog steeds “te ontlopen”.

5 maart: Febelux-bijeenkomst met alle stakeholders in de evenementensector. We zijn op de Batibouw show en we hebben onze eerste crisisbijeenkomst met de eerste afgelaste  shows.

6 maart: we vernemen beetje bij beetje het uitstellen of annuleren van vele beurzen van onze klanten. Onze opbouwers in de beurshallen moeten de stand die ze net hebben opgebouwd terug afbreken of er wordt hen de toegang tot het pand geweigerd. We beginnen ons te realiseren dat de impact ongekend zal zijn voor onze branche, onze werknemers en hun families.

12 maart: de bijl valt! De aankondiging van Mevrouw Wilmet de avond valt als een koude douche. WE ZIJN ER. Alles moet sluiten en het samenscholingsverbod wordt aangekondigd.

13 maart: ik zal uiteindelijk geloven in vrijdag de 13°! We chatten met mijn managers om te zien welke houding we moeten volgen. Ik beperk de toegang tot de kantoren en het magazijn. Ik bied telewerk aan aan medewerkers voor wie het mogelijk is. Ik moet de opbouwers meedelen dat ze door overmacht werkloos worden. Ze zullen hun werk pas aan het einde van de vakantie hervatten, in de hoop dat de crisis achter de rug is …

18 tot 25 maart: geen telefoontjes, weinig e-mails … Commerciële activiteit staat bijna stil. De meeste klanten wachten op beslissingen, projecten worden uitgesteld of geannuleerd. Nogmaals, ik moet de moeilijke beslissing nemen om de meerderheid van mijn werknemers zonder werk te laten. Geen omzet, ik kan de werknemers niet betalen. Ik moet nadenken over de toekomst van het bedrijf en hen na deze crisis nog steeds een baan bezorgen. Maar CLIP EXPO is een familiebedrijf. Dit zijn mensen die dagelijks investeren, zowel in de goede als in de moeilijkste tijden. Ik voel me hulpeloos en diep ontmoedigd.

Alles moet vanuit administratief oogpunt geregeld zijn. Ik informeer en ik moet toegeven dat ik in al deze administratieve dossiers zwem. Ik maak er een punt van om het zelf te doen om zeker te zijn van de implicaties voor elk van mijn werknemers. Het blijft aan mij om de betalingen van leveranciers te beheren en vooral om te proberen bepaalde vaste kosten en vergoedingen uit te stellen of te “bevriezen”, zodat het bedrijf zo lang mogelijk kan “vasthouden”. Een zeker realisme heeft voorrang op de schok: we moeten op alles anticiperen en realistisch blijven. Het wordt de ergste crisis ooit voor onze sector. Alles zal veranderen. In deze administratieve race wordt de hulp van de overheid voor één keer gewaardeerd. We voelen ons gesteund, geholpen … maar ons bedrijfsmodel moet grondig worden herzien en heroverwogen. We moeten klaar zijn en al aan de toekomst denken, terwijl we open en flexibel blijven voor de ingrijpende verandering die onze economie zal ondergaan.

26 maart: het papierwerk achter mij, ik besluit een videoconferentie te organiseren met mijn sales- en marketingteam. Actief blijven, aanwezig is aan de orde van de dag. Ideeën hebben, contact houden met onze klanten, ook hen helpen de helling op te gaan, het vertrouwen opnieuw te leren. WIJ zijn bij onze klanten!

6 april: tweede videoconferentie … Iedereen staat op de brug. Ideeën krijgen gestalte en wij staan ​​bovenal voor dynamiek.

Wat nu?

Vandaag ben ik positief en vastberaden. Ik geloof in de toekomst, in het commerciële herstel dat cruciaal zal zijn voor onze klanten, voor ons. Ik geloof in de waarde van lokale bedrijven, in mijn personeel.

Ondersteunende berichten van onze leveranciers en onze partners zijn echt geruststellend. We zijn allemaal samen en allemaal samen zullen we de storm onder ogen zien en overwinnen. Natuurlijk gewond in onze ambities, maar vastbesloten om onszelf opnieuw uit te vinden zodat onze klanten hun projecten kunnen blijven realiseren. We zullen anders zijn, we zullen anders werken, maar we zullen meer verenigd zijn en meer openstaan ​​voor de behoeften van anderen.

Terwijl ik wacht om onze klanten te vinden, wens ik dat u voor uzelf en uw dierbaren zorgt.